Ahlaki Terapi

Ruhsal bozukluğu olan bir kişiye, hareket özgürlüğü, mesleki ve sosyal faaliyet fırsatları ve doktorlar ve refakatçilerle güven verici görüşmeler sağlayan temiz, rahat bir ortamda şefkat, nezaket ve haysiyetle muamele edilerek yardımcı olunabileceği inancına dayanan 19. yüzyıldan kalma bir psikoterapi biçimidir. insancıl ve etik tedaviyi savunan bu yaklaşım, o dönemde “delilere” şüphe ve düşmanlıkla bakan, onları sağlıksız koşullara hapseden ve mekanik kısıtlama, fiziksel ceza ve kan alma gibi uygulamalarla rutin olarak istismar eden yaygın uygulamadan radikal bir sapmaydı. ahlaki terapi 13. yüzyılda belçika’nın gheel kolonisinde ortaya çıkmıştır, ancak 19. yüzyılda fransa’da philippe pinel (bkz. salpêtrière) ve jean esquirol (1772-1840); ingiltere’de william tuke (1732-1822) ve amerika birleşik devletleri’nde benjamin rush (1745-1813), ısaac ray (1807-1881) ve thomas kirkbride’ın (1809-1883) çabalarıyla meyve vermeye başlamıştır. günümüzün terapötik topluluğunun kökleri bu harekete dayanmaktadır. ahlaki tedavi olarak da adlandırılır.