Amfetaminler

Çoğ. n. beyindeki retiküler oluşumu uyaran ve depolanmış norepinefrinin salınmasına neden olan bir grup sentetik ilaç (ikame feniletilaminler). etkisi uzun süreli bir uyarılma hali ve yorgunluk hissinden kurtulmadır (bkz. sinir sistemi uyarıcıları). amfetaminler 1932 yılında çeşitli klinik kullanımlar için piyasaya sürülmüştür. dünya savaşı sırasında, 60 saate kadar uyanık kalmalarını sağlamak için savaşan askerlere yaygın olarak dağıtılmıştır. tolerans, kişi tükenme noktasına ulaşana ve birkaç gün boyunca sürekli uyuyana kadar sürekli kullanımla aşamalı olarak gelişir. amfetamin kötüye kullanımı bağımlılık ve iyi tanımlanmış bir psikoz durumu ile sonuçlanabilir (bkz. amfetamin bağımlılığı; amfetamin kaynaklı psikotik bozukluk). geçmişte kilo kaybı, depresyonun hafifletilmesi ve diğer endikasyonlar için yaygın olarak kullanılmasına rağmen, amfetaminlerin modern kullanımı, yan etkileri nedeniyle daha sınırlıdır. günümüzde dikkat eksikliği/hiperaktivite bozukluğu semptomlarını yönetmek ve bazı şiddetli depresyon veya narkolepsi vakalarını tedavi etmek için esas olarak kısa ve uzun etkili preparatlarda kullanılmaktadırlar ve yorgunluğun yönetiminde hala askeri kullanımlarını sürdürmektedirler. amfetaminler arasında amfetaminin kendisi (prototip), dekstroamfetamin ve metamfetamin bulunur. benzer etki şekline ancak farklı moleküler yapıya sahip ilgili ilaçlar arasında metilfenidat bulunur. ayrıca, bazı formları ve türevleri (dom, mda ve mdma dahil) eğlence amaçlı halüsinojenik ilaçlar olarak üretilmiştir.