Ampi̇ri̇zm

1. gerçeklere ilişkin tüm bilgilerin ya deneyimden kaynaklandığını ya da doğrulanması için deneyim gerektirdiğini savunan epistemoloji yaklaşımı. özellikle ampirizm, doğuştan gelen fikirlerin olasılığını reddeder ve doğuştan zihnin boş bir kağıt gibi olduğunu savunur (bkz. tabula rasa). 17. ve 18. yüzyıllarda deneycilik, john locke, george berkeley ve david hume’un çalışmalarında felsefeye sistematik bir yaklaşım olarak geliştirilmiştir. bu düşünürler aynı zamanda en karmaşık zihinsel kavramların bile basit duyu deneyimlerinden nasıl türetilebileceğini açıklamak için çağrışımcılık teorileri geliştirmişlerdir. psikolojide ampirizme güçlü bir vurgu olmasına rağmen, bu farklı şekillerde olabilir. bazı psikoloji yaklaşımları duyusal deneyimin tüm bilginin ve dolayısıyla nihayetinde kişiliğin, karakterin, inançların, duyguların ve davranışların kaynağı olduğunu savunur. davranışçılık bu anlamda deneyciliğin en saf örneğidir. fenomenoloji gibi psikolojiye yönelik diğer teorik yaklaşımların savunucuları, deneyimin yalnızca duyusal deneyim olarak tanımlanmasının çok dar olduğunu savunurlar; bu da onların bir tür ampirizme bağlı olduklarını iddia ederken tüm bilginin duyulardan kaynaklandığı pozisyonunu reddetmelerini sağlar. 2. deneyin bilimsel bilginin tek olmasa da en önemli temeli olduğu ve bireylerin doğruluk iddialarını veya teorilerin ve modellerin yeterliliğini değerlendirdikleri araç olduğu görüşü. 3. felsefede, totolojik olmayan tüm dilsel ifadelerin geçerli veya anlamlı sayılabilmeleri için deneysel olarak doğrulanabilir olmaları gerektiği görüşü. bu ilke, mantıksal pozitivizm felsefesi için esastır. ayrıca bkz. pozitivizm. -ampirist , n.