Deneyimsel Psikoterapi

1950’ler ve 1960’larda ortaya çıkan ve varoluşçu-hümanistik psikoloji şemsiyesi altına giren geniş bir psikoterapi ailesidir. yaklaşımın temel inancı, gerçek danışan değişiminin, danışanın terapinin herhangi bir noktasında hem yüzeyde hem de daha derin bir düzeyde yaşadıklarını ve hissettiklerini doğrudan, aktif bir şekilde “deneyimlemesi” yoluyla gerçekleştiğidir. deneyimsel terapistler tipik olarak danışanları içsel duygularına erişme ve ifade etme ve hem şimdiki hem de geçmiş yaşam sahnelerini deneyimleme konusunda çok doğrudan meşgul ederler ve danışanlara bu tür deneyimleri gerçekçi ve sağlıklı benlik kavramlarına entegre etmeleri için perspektifler sunarlar. deneyimsel psikoterapinin öncülleri abd’li psikiyatristler carl a. whitaker (1912-1995) ve thomas p. malone (ö. 2000), abd’li psikolog carl rogers, avusturya doğumlu abd’li filozof ve psikolog eugene t. gendlin (1926- ) ve diğerleridir.