Faali̇yet Teori̇si̇

1. öncelikle sovyet psikologları tarafından geliştirilen ve birincil analiz birimi olarak davranış veya zihinsel durumların farklı kavramlarından ziyade genel olarak faaliyete odaklanan bir düşünce ekolü. bu bağlamda, faaliyet, bir organizmayı dünyaya yönlendiren eklemesiz bir birimdir; esasen, bireyin çevreyle etkileşimindeki işlevinin anlaşılmasını sağlayan minimum anlamlı bağlamda (örneğin, bir öğrenci ağının parçası olarak bir üniversite dersi için bir makale hazırlamak) bir eylemi (planlama içeren bir davranış, örneğin bir kaynakça oluşturmak) gerçekleştirmeye hizmet eden bir işlemi (çok az düşünce gerektiren rutin bir davranış, örneğin daktilo yazmak) içeren bir sistemdir. teori, hiyerarşik bir faaliyet yapısı, nesne odaklılık, içselleştirme ve dışsallaştırma, arabuluculuk (araçlar, dil ve diğer kültürel eserler veya araçlar tarafından) ve sürekli gelişimi vurgular. yaşlılığın, mevcut sosyal rollerin, faaliyetlerin ve ilişkilerin sürdürülmesi veya kaybedilenlerin yenileriyle değiştirilmesi ile karakterize edilen canlı, yaratıcı bir deneyim olduğunu öne süren bir teori. süreklilik teorisi ile karşılaştırınız; ayrılma teorisi.