Güneş Patlaması Labirenti

Edward c. tolman tarafından 1940’larda bilişsel haritaları incelemek için kullanılan, gökyüzüne yayılan güneş ışınlarına benzeyen bir düzende bir merkezden çıkan 20 koldan oluşan özel bir radyal labirent çeşididir. tolman’ın deneylerinde, sıçanlar güneş patlaması labirentinde başlangıçtan belirlenen bir hedefe kadar belirli bir rotayı takip etmek üzere eğitilmiştir. daha sonra orijinal rota bloke edildi ve hayvanlar, yalnızca biri hedef kutusuna işaret eden alternatif bir yol seçmek zorunda kaldı. birçok sıçanın hedef kutusunun bulunduğu yere giden kolu seçmesi, başlangıç ve hedef arasındaki uzamsal ilişkiyi anladıklarının ve oraya ulaşmak için en kısa yolu seçebildiklerinin kanıtı olarak kabul edildi.