Muhafaza

Nesne ilişkileri teorisinde, annenin veya analistin, çocuğun veya hastanın ruhunun yansıtılan yönleri için bir “kap” veya “tutma ortamı” olarak hareket ederek büyümeye yardımcı olduğu ve endişeleri hafiflettiği düşüncesi (bkz. yansıtma). örneğin, sıkıntıdan bunalmış ve deneyimi anlamak için hiçbir bağlamı olmayan bebek, ebeveyn tarafından tutulur ve yatıştırılır, böylece çocuk için güvenli bir bağlam yaratır ve deneyime anlam kazandırır. psikanalist bunu metaforik olarak hastanın kaygısını tolere edilebilir seviyelere indirmesine yardımcı olarak yapar.