Önceden Belirlenmiş Uyum

Gottfried wilhelm leibniz tarafından, her biri bağımsız olmasına ve önceden belirlenmiş kendi sonunu takip etmesine rağmen monadların nasıl koordineli ve düzenli bir şekilde davrandığını açıklamak için başvurulan bir ilkedir. aynı ilke, fiziksel ve fiziksel olmayan alemler arasındaki koordineli etkileşimi açıklamak için de kullanılmaktadır (bkz. zihin-beden problemi). leibniz’e göre tanrı, önceden kurulmuş uyumun kaynağıdır.