Şi̇zofreni̇

Düşünme (bi̇li̇ş), duygusal tepki̇ ve davraniş bozukluklariyla karakteri̇ze, başlangiç yaşi ti̇pi̇k olarak onlu yaşlarin sonu i̇le 30’lu yaşlarin ortasi arasinda görülen psi̇koti̇k bi̇r bozukluk. şizofreni ilk kez 19. yüzyılın sonlarında emil kraepelin tarafından resmi olarak tanımlanmış ve dementia praecox olarak adlandırılmıştır; 1908’de eugen bleuler, anormal düşünme ve duygulanımın temel belirtileri olarak gördüğü şeyle ilişkili zihinsel işlevlerin parçalanmasını karakterize etmek için bozukluğu şizofreni (yunanca, “zihnin bölünmesi”) olarak yeniden adlandırmıştır. dsm-ıv-tr’ye göre, karakteristik bozukluklar en az 6 ay sürmeli ve aşağıdakilerden iki veya daha fazlasını içeren en az 1 aylık aktif faz semptomlarını içermelidir: sanrılar, halüsinasyonlar, düzensiz konuşma, büyük ölçüde düzensiz veya katatonik davranış veya negatif semptomlar (örneğin, duygusal tepki eksikliği, aşırı ilgisizlik). bu belirti ve semptomlar belirgin sosyal veya mesleki işlev bozukluğu ile ilişkilidir. bazıları (bleuler’den başlayarak) düzensiz düşüncenin (bkz. biçimsel düşünce bozukluğu; şizofrenik düşünce) şizofreninin en önemli özelliği olduğunu savunmuştur, ancak dsm-ıv-tr ve öncülleri en azından biçimsel kriterlerinde bu özelliğe vurgu yapmamıştır. dsm-5 temelde aynı kriterleri korumakla birlikte, sanrıların, halüsinasyonların veya dezorganize konuşmanın tanı için gerekli semptomlar arasında olması gerektiğini vurgulamaktadır. ayrıca daha önce dsm-ıv-tr’de tanımlanan beş farklı şizofreni alt tipini de ortadan kaldırmaktadır: katatonik şizofreni, dezorganize şizofreni, paranoid şizofreni, rezidüel şizofreni ve farklılaşmamış şizofreni. -şizofrenik