Z Psikoloji Sözlüğü
Zihinsel Engellilik
Bilişsel işlevlerde (örn. öğrenme, problem çözme, muhakeme, planlama) ve uyumlu davranışlarda hafif ila derin sınırlamalarla karakterize edilen, kişinin çocukken yaş grubu için tipik olan veya daha sonra bir yetişkin olarak bağımsız işlev görmesi için gerekli olan becerileri edinme yeteneğini bozan gelişimsel bir engellilik. artık zeka geriliği için tercih edilen terimdir. dsm-5’te, şiddet derecesi de dahil olmak üzere zihinsel engellilik tanısı, bireyin kavramsal beceriler (örn. okuma, yazma, aritmetik), sosyal beceriler (örn. iletişim, duygu düzenleme) ve pratik beceriler (örn. öz bakım, günlük yaşam aktivitelerini yönetme yeteneği) ile ilgili zorluk düzeyinin klinik değerlendirmesini gerektirir. eksiklikler bilişsel işlev standartlaştırılmış zeka testleriyle değerlendirilebilir, ancak bir bireyin bu tür testlerle ölçülen ıq’su, zihinsel engellilik tanı kriterlerinde geleneksel zeka geriliği kriterlerine göre daha az vurgulanır. entelektüel gelişim bozukluğu olarak da adlandırılır.