Atıf Teorisi

İnsanların kendilerinin ve başkalarının davranışlarına güdü atfetme süreçleri ve özellikle bu güdülerin içsel ve kişisel mi (eğilimsel atıf) yoksa dışsal ve durumsal mı (durumsal atıf) olduğu hakkında teorik bir önermedir. harold h. kelley üç genel atıf ilkesi tanımlamıştır: bir faktörün davranışın nedeni olarak kabul edilebilmesi için davranış gerçekleştiğinde mevcut olması, gerçekleşmediğinde ise mevcut olmaması gerektiğini ifade eden kovaryasyon ilkesi; belirli bir etkinin ortaya çıkmasında belirli bir nedenin rolüne, diğer makul nedenlerin de mevcut olması halinde daha az ağırlık verilmesi gerektiğini ifade eden iskonto ilkesi; ve bir kişinin bilinen kısıtlamalar, maliyetler veya riskler varken bir eylemi gerçekleştirmesi halinde (örn, soğuk ve yağmurlu bir günde maraton koşmak), o zaman bunu yapma güdüsü engelleyici güdülerden daha güçlü olmalıdır. kelley’in çalışması ve diğer önde gelen atıf teorileri (örneğin, karşılık gelen çıkarım teorisi) 1958 yılında fritz heider tarafından geliştirilen naif eylem analizinden ortaya çıkmıştır.