Beyin Ölümü

Doğal kalp aktivitesinin ve solunumun durmasının hastanın öldüğünü gösterdiği kardiyak ölümün aksine, nörolojik aktivitenin ve hayati fizyo-mantık fonksiyonlarının durduğu aşırı ve geri döndürülemez bilinçsizlik durumu. nöroloji ve ilgili alanlardaki çeşitli profesyonel kuruluşlar beyin ölümünü belirlemek için kendi kılavuzlarını belirlemiş olsa da, küresel olarak standartlaştırılmış kriterler henüz mevcut değildir. örneğin, birleşik krallık’ta beyin sapı ölümü yeterli kabul edilirken, amerika birleşik devletleri’nde tüm beyin ölümü gereklidir. bu değişkenliğe rağmen, pek çok klinisyen (ve yasal mevzuat) beyin ölümünü aşağıdakilerin varlığı ile tespit etmektedir: nox- ious veya diğer uyaranlara yanıt vermeme, solunumun olmaması, reflekslerin ve spontan hareketin olmaması ve elektro- troensefalogram aktivitesinin olmaması. bu faktörleri değerlendirmenin kesin yöntemleri tesisler arasında önemli ölçüde farklılık gösterir; örneğin, farklı abd hastaneleri serebral kan akışı ve diğer özellikler için anjiyografi, pozitron emisyon tomografisi, duyusal uyarılmış potansiyel kaydı, tek foton emisyonlu bilgisayarlı tomografi ve sonografi (bkz. ultra ses) dahil olmak üzere farklı yardımcı testler gerektirir. ayrıca, beyin ölümünün kesin olarak belirlenebilmesi için hipotermi, aşırı dozda ilaç kullanımı ve hiperglisemi veya hipoglisemi gibi beyin fonksiyonlarını geçici olarak baskılayan tıbbi durumlar ve diğer zorlayıcı faktörler dışlanmalıdır. ayrıca koma ve bitkisel hayat gibi benzer durumlardan da ayırt edilmesi gerekir. serebral ölüm olarak da adlandırılır; geri dönüşü olmayan koma.