Gestalt Psikolojisi

Deneyimin kalıplar veya konfigürasyonlar halinde dinamik organizasyonuna odaklanan psikolojik bir yaklaşım (almanca gestalt [çoğ. gestalten]: “şekil,” “biçim,” “konfigürasyon,” “bütünlük”). bu görüş, 20. yüzyılın başlarında alman psikologlar wolfgang köhler, kurt koffka ve max wertheimer tarafından, deneyimi statik, atomistik duyumlar olarak analiz eden yapısalcılığa ve aynı zamanda karmaşık davranışı temel koşullu reflekslere ayırmaya çalışan davranışçılığın eşit derecede atomistik yaklaşımına karşı bir isyan olarak benimsenmiştir. gestalt psikolojisi bunun yerine deneyimin, parçaların ayrılmaz bir parçası olduğu organize bir bütün olduğunu savunur. önemli bir gösteri (1912), wertheimer’ın art arda yanıp sönen iki ışıkla yaptığı ve tek tek yanıp sönen ışıklardan ziyade aralarında hareket olduğu yanılsamasını veren gösteriydi. daha sonra yapılan deneyler algısal organizasyon ilkelerini ortaya çıkarmış ve bunlar öğrenme, içgörü, hafıza, sosyal psikoloji ve sanat çalışmalarına uygulanmıştır.