Sosyal Öğrenme Teorisi

Öğrenmenin büyük ölçüde veya tamamen modelleme, taklit ve diğer sosyal etkileşimlerden kaynaklandığına dair genel görüş. daha spesifik olarak, davranışın diğer bireylerin etkisi gibi dış uyarıcı olaylar ve övgü, suçlama ve ödül gibi dış pekiştirme ile geliştirildiği ve düzenlendiği varsayılır. örneğin, bir öğrenci derse erken geldiği için ekstra kredi alırsa ve sınıftaki başka bir öğrenci bunu gözlemlerse, ikinci öğrenci de her gün birkaç dakika erken gelerek davranışı modelleyebilir. gerçekten de modelleme, davranış kalıplarını aktarmanın en yaygın ve güçlü yollarından biridir: gözlemciler, modellenen faaliyetlerin altında yatan kuralları ve yapıyı çıkardıktan sonra, bu özelliklere uyan ancak gördüklerinin veya duyduklarının ötesine geçen yeni davranış kalıpları oluşturabilir ve tepki sonuçlarına göre öğrenme sürecinden geçmek zorunda kalmadan bilgi ve becerilerini hızla genişletebilirler. birçok araştırmacı kendi özel sosyal öğrenme teorilerini önermiş olsa da, bu terim en yaygın olarak albert bandura ve julian rotter’ın çalışmalarıyla ilişkilendirilmektedir. bandura daha sonra sosyal bilişsel teori olarak bilinen bir değişiklikle sosyal öğrenme konusundaki fikirlerine bilişi de dahil etmiştir. ancak bu ayrıma rağmen pek çok kişi bu iki terimi birbirinin yerine kullanmaktadır.